"Huzur" diye fisildadi genç adam, önünde sonsuzluga dogru uzanan kasvetli denize bakarak. Kalbi gögsünün altindaki kafesi parçalayacakmisçasina siddetle çarpiyordu. Bunun korkudan mi yoksa heyecandan mi kaynaklandigini bilemiyordu. Bir süre hiçbir sey düsünmeden kipirtisizca günesin yansimasiyla parildayan ve ölü gibi sessiz olan denizi izlemeye devam etti. Günes henüz ufukta yeni yeni kendini göstermeye baslamisti. Denizin üzerine çöken hafif sis maviyle grinin karisimi bir tonda renk olusmasini saglamisti.
Sonra aniden adamin yüregindeki huzur yerini, neden kaynaklandigini bilmedigi bir huzursuzluga birakivermisti. Korkuyla titredi. Soluklari düzensizlesti, o koca denizin enginliginde kendini çok küçülmüs hissetti. Bir an için duygularini bastirmaya çalisti ama bunu basaramadi. Kafasinin içinde ayni anda o kadar çok düsünce çarpisiyordu ki ne yapmasi gerektigine bile karar vermekte zorlaniyordu.
Dogudan esen ilik rüzgar bir anda bedenini oksadi ve sirtindaki gri pelerini geriye dogru savurdu. Genç adam titredi. Agirca oldugu yerde egildi. Iste rüzgarin bedeninden çekildigi o anda ölümün sicak nefesinin temasini duyumsadi. Korkuyla irkildi. Ne yapacagini, ne düsünecegini bilmiyordu. Burada böylece durmali miydi? Onu bile tam olarak bilemiyordu. "Düsünmek için artik çok geç" diyerek kendini avuttmaya çalisti.
Yüregini kaplayan korku hissinin bedenini terk ettigini ve az önceki cesaretine yeniden kavustugunu hisseden delikanli, tekrar ufka dogru yöneltti kararli bakislarini. Bir karar vermesi gerekiyordu dününü ve yarinini düsünerek. Fakat bir hiçligin içine saplanmis, çikis yolunu bulmakta inanilmaz bir zorluk yasiyordu. Varolmanin acisini hiç bu kadar yakindan hissetmemisti yasami boyunca. Kimi zaman umursamadigi o derin aci, simdi kanini donduruyordu adeta. Umursamamaya çalisti ama artik duygularinin esiri olmustu. Zihnini kullanamiyordu, yaptigi her hareketi duygulari kontrol ediyordu. Bedeni aciyla sarsildi. Bulundugu kargasadan kurtulmaya çalisiyordu, ama nafile...
Çok aci çekmisti. Geçen yillar, gecenin alacakaranligi gibi çökmüstü hayatina ve ugruna yasadigi her sey yok olmustu. Olmaya da devam ediyordu. Gözleri doldu genç adamin, yanaklarindan süzülen yaslar omuzlarina düserek dagiliyordu. Derin bir nefes aldi ve göz yaslarini silerek tekrar ufka dogru kaldirdi basini. Bir sey bekliyormus gibiydi fakat ne bekledigini kendi bile bilmiyordu. Bu arada günesin, gökyüzünü hizla tirmanmis oldugunu fark etti. "Artik düsünce yok" diye iç geçirdi delikanli. Hiçbir sey düsünmeden ufku izlemesi gerektigine inaniyordu.
Delikanli havanin bir anda sogudugunu hissetti, sabahki ilik rüzgarlar çekilmisti. Bedeni tekrar sarsildi. Ellerini birbirine sürttü. Vücudunun isisi gittikçe düsüyordu fakat yerinden kimildamadi. Beklemeye kararliydi, gün yitip gece yeryüzüne çökünceye kadar bekleyecekti, ne olursa olsun.
Sonra denizin ortasinda kipirdayan bir kararti çarpti gözüne, ne oldugunu anlayamamisti ama yüregi korkuyla dolmustu. Bu korkuyu kendisi için duymuyordu. Hizla oldugu yerde dogruldu, gözlerini kisarak ufukta hareket eden seyin ne oldugunu anlamaya çalisti. Soguk giderek artiyordu, günesin isigi sönüklesmis, yeryüzüne bir karanlik çökmüstü. Ufukta beliren kara bulutlarin gökyüzünü kaplamak için hareketlendigini fark etmisti. Ama ufukta tek hareket edenin onlar olmadigini anlamasi pek uzun sürmedi.
"Gemiler" diye fisildadi "kara yelkenli gemiler" genç adamin ruhu tekrar korku hissini duyumsamaya baslamisti "ve son" diye sessizce fisildadi.
Hizla ardina döndü ve ilerlemeye basladi. Halkima haber vermeliyim diye düsündü. Sonrada vaz geçerek "hayir kaçmaliyim" diyerek etrafina bakindi. "Ne de olsa burayi benim yapan her sey artik yok oldu."
Peki anilari? Onlar hala yasiyordu, bu sekilde birakip gidemezdi, savastan kaçamazdi. Dizlerinin üzerine çöktü ve "Bana yardim et" diye gökyüzüne dogru haykirdi. Karar verme yetisini kaybetmisti, yardim bekliyordu ama gelmeyecegini de biliyordu. Ümitsiz bir sekilde kafasini öne egdi ve beklemeye basladi. Ölümü bekliyordu.
Sonra aniden zihnini tekrar kullanabildigini fark etti genç adam, artik duygulari adeta bedeninden çekilmisti. Bekledigi yardimin geldigini anlayarak dogruldu ve bir an için düsündü.
"Umutsuzluklarin derinligindeki umut" diye mirildandi.
Iste o anda yüreginde bir atesin alevlendigini hissetti ve kilicinin kabzasina yapisarak köyüne dogru ilerlemeye basladi. Ilerlerken aklinda sadece bir düsünce vardi.
"Gelecekler, bizde direnecegiz. Ne olursa olsun, ölüm pahasina..."