Savasin en kanli günlerinden biriydi. Asker en iyi arkadasinin az ileride, kanlar içinde yere düstügünü gördü. Insanin basini bir saniye siperden çikaramayacagi gibi bir ates altindaydilar. Asker tegmenine kostu hemen:

- Komutanim, bir kosu arkadasimi alip geleyim mi?

"Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen...

- Gitmeye degmez oglum, arkadasin delik desik olmus. Büyük olasilikla ölmüstür
bile. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin!

Ama asker o kadar israr etti ki, tegmen izin vermek zorunda kaldi.

- Peki, dene bakalim!

Asker yogun ates altinda firladi siperden ve mucize eseri, arkadasinin yanina
kadar gitti, yarali arkadasini sirtlandigi gibi tasidi. Birlikte siperin içine
yuvarlandilar.

Tegmen kosup yaraliya bir göz atti ve nefes nefese bir kenara yikilmis askere
döndü:

- Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez, dememis miydim! Bu zaten ölmüs...

- Degdi Komutanim, degdi! dedi asker.

- Nasil degdi, arkadasin zaten ölmüs, görmüyor musun?

- Gene de degdi komutanim, cünkü yanina vardigimda henüz yasiyordu...

Ve onun son sözlerini duymak, dünyalara bedeldi benim için...

Ve, hiçkirarak, arkadasinin son sözlerini tekrarladi:

"Gelecegini biliyordum!"



"Ah Su Çilgin Türkler"den Alintidir.