Bir zamanlar bütün duygularin üzerinde yasadigi bir ada varmis.Bir gün adanin batmakta oldugu tüm duygulara haber verilmis.Bunun üzerine tüm duygular adadan ayrilmak üzere sandallarini hazirlamislar.Ask adada kalan en son duygu olmus.Çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemis.Ada tam batmak üzereyken Ask yardim istemeye karar vermis.
Zenginlik çok büyük bir teknenin içinde geçmekteymis.Ask Zenginlik benide yanina alir misin? diye sormus.ZenginlikHayir alamam.Teknemde çok fazla altin ve gümüs var,senin için yer yok demis.Ask çok güzel bir teknenin içinde geçmekte olan Kibirden yardim istemis.Kibir,lütfen bana yardim et! KibirSana yardim edemem Ask,sirilsiklamsin teknemi mahvedebilirsin diye cevap vermis.Üzüntü yakinlardaymis,Ask yardim istemisÜzüntü seninle geleyim... Off Ask o kadar üzgünüm ki yanliz kalmaya ihtiyacim var. Mutluluk Askin yanindan geçmis ama o kadar mutluymus ki Askin çagrisini duymamis.
Ask birden bir ses duymus. Gel Ask,seni yanima alacagim.. Bu Asktan daha yaslica birisiymis.Ask o kadar sansli ve mutlu hissetmis ki kendini onu yanina alanin kim oldugunu sormayi akil edememis.Yeni bir kara parçasina vardiklarinda Aska yardim eden yoluna devam etmis.Ona ne kadar borçlu oldugunu farkeden Ask,Bilgiye sormus:Bana yardim eden kimdi? O,Zamandi diye cevap vermis Bilgi.Zaman mi?.Bana niye yardim etti ki? diye sormus Ask.Bilgi gülümsemis,ve demis ki:Çünkü,sadece Zaman Askin ne kadar büyük oldugunu anlayabilir.