Genç kadin, bebegin güzelligi karsisinda büyülenmis gibiydi. Kivircik sari saçlari, iri mavi gözleri, kalkik bir burun ve küçük kirmizi dudaklariyla bir kartpostali andiran bebek, kadinin simdiye kadar
gördügü en cana yakin kiz çocuguydu. Onun ipek yanaklarini daya doya öpmek ve cennet kokusunu içine çekmek için egildiginde :
"Dokunma bana ..." diye bir ses duydu. "Beni oksamaya hakkin yok senin..." Kadin korkuyla irkilip etrafina bakindi. Bebekle kendisinden baska içerde kimse yoktu. Ayni sesi tekrar duydugunda bebege döndü.
Aman Allahim!.. Yeni dogmus gibi görünmesine ragmen konusan oydu. "Bana yaklasmani istemiyorum" diye devam etti. "Hemen uzaklas benden..." Kadin, biraz olsun kendini toplayarak :
"Çocuklarimiz hep erkek oluyor" dedi. "Onlar da güzel ama kiz çocuklari baska. Bu yüzden seni öpmek istedim." "Beni öpemezsin" diye aglamaya basladi bebek. "Benim de seni öpemeyecegim gibi..."
"Neden ?" diye sordu kadin."Neden öpemezsin ki ?" Bebek, hiçkiriklara bogulurken : "Bunun sebebini bilmen gerekir" dedi.
"Düsünürsen mutlaka bulacaksin..." Kadin, neler olup bittigini hatirlamak üzereyken kendine geldi. Özel bir hastanenin en lüks odasinda yatiyor ve narkozun tesirinden midesi bulaniyordu.
Aile dostlari olan taninmis doktor, odayi dolduran çiçeklerden bir tanesini vazodan çikartip kadina uzatirken: "Geçmis olsun hanimefendi" dedi. "Basarili bir kürtajdi dogrusu.
Ha..! Sahi, "kiz"mis aldirdiginiz bebek."