Adamin biri, bi cumartesi gecesi evine dönüyomus. Birden 15-16 yaslarinda sevimli bi kizin yolun kenarinda otostop yaptigini görmüs. Adamin da ayni yaslarda iki kizi varmis. Hemen arabayi kizin yanina yanastirmis, “Gece yarisi böyle issiz bir yerde n'apiyosunuz Allah askina? Bu saatte otostop mu yapilir?” demis. Kiz, “Uzun hikaye. Rica etsem beni evime götürür müsünüz? Buraya çok yakin. Bu iyiliginizi ömür boyu unutmam” diyerek arka koltuga oturmus.
Kizin üzerinde cicili bicili, hos bi elbise varmis. Evinin adresini vermis. Gerçekten de yakinmis ev. Adam eve vardiginda önünde durmus, “Iste geldik küçük hanim” diyerek arka koltuga dönmüs ama arkada hiç kimse yokmus. Gözlerine inanamamis taabi. Hemmen arabasindan inip evin kapisini çalmis. Beyaz saçli, çok yorgun görünen yasli bi kadin açmis kapiyi. Adam heyecanla, “Bana inanmayacaksiniz ama yoldan küçük bi kiz aldim. Bana buranin adresini verdi ama tam geldigimizde...” Yasli kadin adami susturmus, “Biliyorum, biliyorum” demis, “Sonra da ortadan kayboldu di'mi? Bu basimiza ilk defa gelmiyo. Her cumartesi aksami ayni sey olur...”

Meger kiz bi cumartesi gecesi diskodan dönerken trafik kazasi geçirmis ve oracikta ölmüs. Simdi her cumartesi gecesi kazada öldügü yerden otostop yapip evine gelmek istiyomus ama bunu bugüne kadar basaramamis. Kadin bunlari anlatirken adamin gözü piyanonun üzerindeki kizin fotografina ilismis. Evet, kiz ayni kizmis ve üzerinde de ayni elbise varmis