Babam atalarinin Kafkasyadan gelmis olmasi ile övünürdü hep.
Evimizde, subay babam nereye tayin olursa olsun, birlikte götürdügümüz iki simge vardi, Kafkasyadan atalardan gelme.
Birisi, üzerinde gerçek ödül mühürler bulunan Çerkez Semaveri, ki simdi benim salonumu süslüyor. Öteki de üzeri elle yapilmis, oyma ve gümüs islemelerle süslü av tüfegi. Bakmaya kiyamayacaginiz güzellikte bir Kafkas çiftesi.
Savas sonrasi yillarda, kaç kez anlattim sizlere, radyo bile yoktu dogru dürüst. Günde iki saat deneme yayini yapan ve parazitten zor dinlenen bir postane radyosu disinda. Sinema minema hak getire.
Babamin bir tek özel keyfi vardi.
Av.
Cumartesi geceleri, sobanin basina toplanirdik. Kestaneler yarilir, sobanin üzerine dizilirdi.
Babam av tüfegini ve av takimlarini çikarirdi.
Önce tüfegi özene bezene siler, temizler, yaglar, kenara koyardi. Sonra fisek hazirlamaya baslardik.
Irili ufakli bir yigin aleti vardi babamin, fisek yapmak için. Karton silindirleri alir, altina kapsülü basar, içine barutu sikistirir, onun önüne saçmalari yerlestirir, kapatirdi. Agbimle ben yardim ederdik babama. Kendimizi çok ama çok önemseyerek. Hazirlanan fisekler, beline bagladigi fiseklige dizilirdi rengarenk.
Bu isler yapilirken, babam, basindan geçmis av öykülerini anlatirdi, keyifle..
Geç vakitlere kadar yatmama iznimizin oldugu tek geceydi, cumartesileri.
Sabah uyandigimizda babami gitmis bulurduk. Günes dogmadan yola çikardi avci arkadaslari ile.
Avdan pazar aksamina dogru yorgun, ama öyle keyifli dönerdi ki babam.
Tüm yorgunluguna ragmen, o ata yadigari gümüs islemeli, oymali çiftesini gene özenle temizler, kilifina yerlestirirdi. "Hanim sunlari çocuklara pisir bakalim" diye avladiklarini annemin önüne gururla koyarken.
Babamin keyfi nasil tüfegiyse, bizim keyfimiz de bayram günleriydi, iple çektigimiz bayram günleri.
Türkiyenin en sikintili günleriydi onlar. Yokluklar ülkesiydik kelimenin tam anlamiyla. Hangi kuyruk? Ekmek kuyrukla degil karne ile alinirdi. Nüfus kagidina vurulan damga ile. Paran olsa da fazlasini alma hakkin yoktu. Öyle sikintili günler.
Ama bayram tüm sikintilara ragmen biz çocuklara "Bayram" olarak gelirdi.
Tepeden tirnaga yenilenirdik. Elbiselerimin çogunu annem dikerdi, her bayram yeni bir seyler yapmayi basarirdi.
Sonra yeni ayakkabilar, yeni gömlekler, çoraplar.
Ve de o zaman ki aklimizla, ölçüsüz harcayabildigimiz bol harçlik.
Haftaligimiz 25 kurusken mesela, bayramda babamdan günlük alirdik, gün basina bir lira. Öteki akrabalardan da gelirdi harçlik. Bayramin ilk günü cebimizde 2.5 lira falan olurdu. Harca harca bitmez. Sinemaya giderdik. Bayram yerine gider dönme dolaba biner, gazozla simit alirdik, gene bitmezdi.
Hiç unutmam. Bir bayram günü, milletvekili olan büyük enistem (biz ona Pasa Dayi derdik) Istiklal savasi kahramanlarindan Asir Pasa (Atli) bize gelmisti.
Elini öpen agabeyime, çikardi, bir kagit para verdi, harçlik diye. Onun ve bizim elimize harçlik diye konan ilk kagit paraydi bu. Agabeyimin dili tutuldu sanki. Koskoca bes lirayi ona veriyorlardi. Olacak sey miydi? Sasirdi. Tesekkür etmeyi unuttu. O gün bugün ailede her bayram hala kahkaha ile anlatilir. Parayi Pasa Dayiya geri verdi.
"Hiç degilse yarisini verin" diye.
Nasil gülmüstü Pasa Dayi, parayi tekrar agabeyimin eline koyarken.
Bana da 2.5 lira vermisti.. O da kagit para. Hayattaki ilk kagit param.
Hey gidi günler hey.
Gene böyle bir bayram arifesiydi iste.
Anadolu kasabalarinda bohçaci kadinlar vardir, kapi kapi dolasir elle yapilmis örtüler, perdeler, çarsaflar toplarlar ve satarlar.
Bir de erkekler. Tellallar. Onlar da sokak sokak dolasir, bagira çagira, ikinci el, kiymetli seyler satarlar baskasi adina.
O gün, bayrama bir kaç gün var, okuldan eve dönüyorum. Tellali gördüm sokakta. Sirtinda 100 metreden görsem, dogru taniyacagim, üzerindeki çizgileri bile ezbere bildigim bir sey var.
Babamin tüfegi.
Gururla övündügü atalarinin yadigari ve hayattaki tek özel keyfinin simgesi.
Beynimden vurulmusa döndüm. Aglamak istedim, olmadi. Kosa kosa, nefes nefese geldim eve. Annem, "Hayir oglum, yanilmissin, o degil. Bak babanin tüfegi burada" desin diye.
"Anne tüfek" dedim. Aglamaya basladi. Benim size bu satirlari yazarken agladigim gibi.
Sikinti son haddine varmisti ve babam anneme "Benim çocuklarim, bu bayram öksüz çocuklar gibi kalmayacaklar. Her zaman ki gibi bayram yapacaklar. Tepeden tirnaga giydirecegiz, bayram sabahi elimi öperken, harçliklarini da verecegiz, hanim" demisti.
Neyle?
Iste o tüfekle.
Babamin bizlere sevgisi, atalardan gelen gururunun ve hayattaki en büyük keyfinin de çok ötesindeydi.
Tereddüt bile etmemisti, bizim bayramimiz için tüfegini satarken.
Sanki sözlesmisiz gibi, evde o tüfegin lafi bir daha hiç edilmedi.
Çünkü hepimiz, o tüfeklerin binlercesinden çok daha degerli bir seye sahip oldugumuzu biliyorduk.
Sevgiye!