Ben giderken ardimdan baktin öylece. Oturdugun koltuga gömülmüstün sanki. Sanki ölmüstün. Basin ellerinin arasinda, görmek istemeden ama bu gerçege katlanarak duruyordun öylece. Gidiyordum Dur demiyordun. Durmuyordum. Seni bekliyordum. Ölmeyi diledigim nadir anlardandi… Kizginligini, darginligini hatta belki nefretini alip sirtima, öylece kaldim hayatin tam ortasinda. Issizlasti bir anda, kapinin arkasindaki dünyada hayat bitti. Burada kal, yasam burada demedin. Disari çiktigin an nefes alamazsin demedin. Ölürsün demedin. Öldüm… Her hareketimde yalvardim sana. Sen sessizce sigarani yakarken, elimden geldigince yavas gidiyordum. Dur demek için zaman yaratiyordum sana. Yarattigim zamanlari sessizlikle harciyordun. Gidiyordum. Dur demiyordun. Hosça Kal dedim son gücümle. Istiyordum ki, seninle kalmak istiyorum de. Ancak o zaman hos olur kalmam de. “ Ne halin varsa gör” dedin sinirle kalkarken, kapiyi çarparak çiktigin oda daraldi. Birden bire karardi dünya. Birden bire öldüm. Kapidan çiktigimda dünya degismisti sanki. Bildigim yasam degildi gördügüm. Islak sokaklara, soguk havaya ve devam eden yasama katildim ben de. Agladim var gücümle. Oturdugum kaldirimda, bas basa kaldigim yalnizligimla agladim. Aglamak hayati kolaylastiriyordu. Yada gerçege inanmami. Sonra yürüdüm. Yürüdüm. Yürüdüm. Ne halin varsa gör dedin. Ne halim varsa gördüm. Ölsem, ölsem, ölsem... hemen simdi Kaçsam, gitsem, kaçsam... tam da simdi Bu kez pek bir afili yalnizlik Aldatan bir kadin kadar düsman Agzi bozuk üstelik... birakmiyor acitmadan Bu kez pek bir afili yalnizlik Aglayan bir kadin kadar düsman Tuzaklar kurmus üstelik Birakmiyor acitmadan Bitiyorum her nefeste Ne halim varsa gördüm Çok kostum, çok yoruldum Ve simdi ben de düstüm... Sövdüm, sövdüm, sövdüm ben dünyaya Acilara, sokaklara, ait olmaya, insanlara Degmezmis hiç ugrasmaya Bu kez mecalim yok hiç dayanmaya... dayanmaya...