Dokunulmamis düslerim vardi benim. Kimseye söylemedigim ve kimsenin bozmasina izin vermedigim düslerim vardi. Içinde sen olan ama senin bile bilmedigin, dokunulmamis, kirletilmemis, bozulmamis düslerim vardi. Beni bu kadar mutlu eden onlardi. Sana bakarken masallar yazardim ben, seni dinlerken, sana dokunurken, her harfinde bir düsü saklayan masallar yazardim. Kimse bilmezdi. Sen de bilmezdin. Kirlenmesin diye söylemezdim. Sonra bitti. Ansizin bitti. Sen gidiyorum dedigin an bozuldu düslerim. Beklemedigim bir zamandi, beklemedigim bir cümleydi, belki onun için bu kadar yakti canimi. Kimselere dokundurmadigim düslerimin üzerine basa basa gittin. Kirlendi düslerim. Alismaya çalistim. Nefes almaya çalistim. Yasamaya çalistim. Çalismakla olmuyordu. Yasamam için yeni düsler gerekiyordu. Sen yoktun, kurdugum bütün düsler yoklugunla kirleniyordu. Nefes almakla yasanmiyordu. Yasamam için seni sevmem gerekiyordu. Sonunda biraktim kendimi.. Seni sensiz yasamayi ögrendim sonunda. Seninle sensiz nefes almayi. Içinde senin oldugun düsleri senden uzakta kurmayi. Sana bakmazken, sen dinlemezken masallarima düsler saklamayi. Artik sadece seninle degil herkesle paylastigim dünyada, sadece seninle degil herkesle paylastigim anlarim vardi. Sen olmayinca yasam bir masal degildi. Yasamdi. Siradandi. Seni bu kadar çok sevdigim için kizdim kendime. Bir gün gidecegini anlamadigim için. Durmaksizin sonsuza kadar sürecegini sandigim düsler kurdugum için kizdim. Yasadiklarimi herkesin yasadiklarindan ayri tuttugum için kizdim. Sen bitti dediginde o kadar çok aci çektigim için kizdim. Hala bile bu kadar aci çektigim için kizdim. Gidiyorum dediginde biraz daha kal demedigim için kizdim. O kadar çoktu ki sana biriktirdiklerim, sensizliginde bitiremedim. O kadar çok sevmistim ki seni, sevmekten vazgeçemedim. Oysa sen bitirdin. Oysa sen vazgeçtin. En Gitmez dedigimdin Gittin.. Sen Gittin.