Çok sey istemiyorum hayattan; biraz huzur ve biraz da sadakat…

Ama anladim ki bu bile haram bana. Ne huzurum var ne de asigim dediklerimin
sadakati…

Rahat uykulara dalmayi, huzur içinde uyumayi öyle çok istiyorum ki. Ama
eksiliyorum artik, tükeniyorum yavas yavas… Beden ayni beden belki ama ya o
ruhum, Hele o dokunuslar…
Dokunuslar ayni degil ki, ayni hislerle dokunamiyorum… Kendi dünyami kendim
bozuyor ve ardindan yine kendi ellerimle kurmaya çalisiyorum. Yikip kurmak...
Elimden gelen sadece bu......

Kendi hayatimi yikip yikip kuruyorum. Canim çok yaniyor.. Canimin acisini
unutuyorum zamanla... Hayir, hayir, unuttugumu saniyorum... Kendimi kandirirsam,
çevresindekilerin de bu yalana ortak olacagini düsünüyor, kendimce oynuyorum.
Hem kendi, hem de baskalarinin yasamlariyla...

Yoruldum artik. Yikilip tekrar ayaga kalkmaktan yoruldum. Kendi hayalimin sonunu
bulamiyorum. Belki de bir sonu yok. Yasami boyunca da o sonu sanirim
yakalayamayacagim... Içimdeki çocuk her geçen gün biraz daha ölüyor..

Omuzlarima çökmüs bir agirlik var. Hani tam kendinizi iyi hissettiginiz anda
gelip çöreklenen, gitmeyen, bitmeyen ve yitmeyen...

“Ve hiç gitmeyen, bitmeyen, yitmeyen sadik dostum hüzün...”

Sevdiklerim tek tek gittiler... Bir ihanet, bir bir isyan, bir umutsuzluk.
Hepsinin bir sebebi vardi ayriliklarimin. Sebebi de olsa vedalar hep hüzünlü...
Bu bir oyun belki de ve o tiyatro sahnesinin senaristi yönetmeni hep baskalari..
Ben ise sadece bir oyuncu olarak kaliyorum.. Hayatima birileri giriyor
senaryolarini veriyorlar elime ve ben yalnizca oynuyorum... Engel olamiyorum bir
çoguna, gelip kendi oyunlarini oynatilyorlar bana... Bazen bir seyler ögrenirim
desem de hep bildik senaryolar, hep bildik adimlar...

Vazgeçiyorum… Sikildim ben artik bu oyunlardan, bu sevgi nedir bilmez
insanlaradan!!...