Yillardir susuyordu. Hep onu suskun kiz olarak bilirdiler. Güzel kizdi Allah için.Esmer, mavi gözlü. Ama hep susardi. Yine öyle yapti.
Denizde dalgalar bogusuyordu.Köprü üstünde ellerini iki yana baglamis, mutlu yüz ifadesi, üsüyordu. Sessizligini dalgalar bozuyordu. Konus benimle diyordu, sarki, türkü söyle ama konus artik...
Yüzü düsmüs bir ara. Onun için kosmus yanindaki çocuk. Neden asildi diye. Uzun boylu bir delikanliydi bizimkine göre. Yüzü düsmüs. Karsidan gelen gemiye bakmis. Içinde kendini görmüs. Aglamaya basladi. Halbuki ne vardi ki aglanacak?... Yaninda birileri varmis. Hoplamis yerinden genç yüregi, bir anda aglamaya baslamis.
Delikanli kostu yanina. Yüzüne bakti, kolunu tuttu kizin, hafif sarsinca normale döndü. Gülümseyemedi, oglan gitti.
Hizli yürümeye basladi çabucak. Mutlaka kosmaliydi.Aslinda yüreginde uçmak vardi uzun uzun. Devler gibi birilerine bakmak yukardan. Nedendi ki? Aradigi bir seyler olmaliydi. Elbette vardi. Ama kendi de bulamamisti henüz. Delikanli arkasindan yavasça yürüyordu.
Saçlari dalga dalga oldu. Mutlaka gülmeliydi ve yapti bunu. Ama bagirmak istedi her zamanki gibi. Hiç tattigini hatirlamadi genç kiz bu duyguyu. Tam bir martiyi andiriyordu. Yoldan karsiya geçmek istedi. Arabalara baktigi anda delikanli kolundan yakalayiverdi. Kizi hem uzaktan, hem yakindan izliyordu. "Gidelim mi artik?" dedi. Kiz basini salladi.
Kolundan tutup sahil yolunu terk ettiler. Yemek yiyeceklerini söyledi genç adam.Kiz karsilik vermedi. Onunla birlikte devam etti. Ama gözlerindeki donuklugu bir türlü çözememisti genç kizin. Ilk defa karsilasti kizin bu durumuyla. Ne yapacagini sasirdi. Ikisi de susmuslar tabaklari bekliyorlardi.
Tipki bir çocugun gözünün içine bakarcasina, genç adam dikkat ediyordu. Güzel seylerden bahsediyordu. Kizin hoslandigi seylerden. Ama hiç ise yaramadi... Çünkü dinlenilmiyordu.
Kiz gemide kendini gördü. Igne oyali, beyaz bir tülbent vardi elinde. Yanindakiler tanidik, ama çikaramadi bir türlü.Bir daha gitmek istedi ama korktu. Dönelim anlaminda bir bakti adama. "Hesap lütfen!"
Tekrar arabaya bindiler. Adam bir müzik açti. Içli söylüyordu kadin. Yanik ve cigerden. Tekrar görüntü aklina geldi ve bir damla daha yas bosandi. Delikanli radyoyu kapatti. Sanki her sey inadina onu aglatiyordu. "Sansa bak" dedi içinden adam.
Arabayi otoparka park ettiler. Genis bahçede hala oturanlar vardi. Mutlu gözüküyorlardi bazilari, sürekli gülüyorlar. Bazilari derin derin düsünüyorlar. "Çok büyük filozoflar çikti buradan" diye isaret etti gen kiza. Hafif bir gülümseme karsilik geldi.
Koca binanin içine girdiler. Burasi bir klinikti. Genç adam kizi siki siki kolundan tutuyordu. "Hos geldiniz" dedi bir kadin. "Nasil geçti bakalim geziniz?"
Doktor gözleriyle hemsireyi durdurmaya çalisti. "Odaniza çikabilirsin. Ben birazdan gelecegim. Hemsire Hanim sizde oda servisini arayin." Dedi. "Peki doktor bey" dedi genç adama hemsire.
Hemsire ve genç kiz merdivenlerden çikti. "Sanslisin canim benim. Bakalim nereyi gezdiniz bugün" dedi. Kiz yine cevap veremedi. "Neden üzgünsün?" diye sordu hemsire. "Yoksa doktor bey sana rahat ettirmedi mi?" Kiz hizla odasina kostu ve bir soru daha çekmek niyetinde degildi dogrusu. Yataga yatti ve sirtini döndü. "Iyi geceler, simdi doktor bey de gelir." Deyip odadan çikti hemsire. Çok sevecendi bu çok. Kizda severdi aslinda ama çok konusmasini sevmiyordu. Halbuki bu bir tesadüf degildi. Çok konusan, neseli bir hemsire tam da kiz içindi.
Az sonra doktor geldi. "Bir ihtiyacin var mi?" dedi ama cevap alamayinca "Iyi uykular" deyip israr etmedi ve odadan çikti.
Kiz, herkesin odadan çiktigini görünce, büyük aynanin karsisina geçip aglamaya basladi. Hem de delicesine bir aglamakti bu. Ama hemen toparladi kendini. Banyoya girdi ve uzun zaman çikmak istemedi. Banyodan çiktiginda masada yemegi vardi. Hemsirenin gelmesine daha yarim saat vardi. Her aksam ki konusmalar için. Gerekirse... Hatirlamak istemedi. Hemen üstünü degistirip yemege koyuldu.
Yarim saat olmustu. Hemsire geldi. "Bir misafirimiz daha var ama görmek ister misin?." Kiz gözlerini hemsireye dikti. "Deden geldi." Dedi. Kiz basini salladi ve yüzü güldü. Kapiya kostu. Dedesi elinde paketlerle kapida bekliyordu. Boynuna atildi. Kiz 18 yasindaydi nerdeyse. Bir çocuk gibiydi. Ne zamandan beri çocuk gibi sevilmemisti.
Dedesi koltuga oturdu. "Nasilmis benim güzelim? Kusura bakma yavrucugum, isler yüzünden seni ihmal ettim. Affet beni." Dedi. Kiz dedesinin boynuna atildi. Çoktan affetmisti. Dedesi saçlarini oksadi. Hemsire uzaktan izliyordu onlari.
Sonra doktor geldi. Üzerinde önlügü yoktu. Tam çikiyormus, bir ugrayayim demis dedesinin geldigini ögrenince. Hemsireyi disari çagirdi ve ona bu aksam kizi serbest birakmak istedigini söyledi. "Dedesiyle hasret gidersin."
Dede konusuyor, kiz dinliyordu. Ufak tefekti zaten, hala çocuktu onun gözünde. Bir çocuk gibi seviyordu onu. Doktor veda edip gitti. Hemsire yalniz birakmadi bütün aksam boyu.Dedesinin gitme vakti gelince kiz aglamaya basladi. Neden agliyorsun deyince kiz hemen bir kagit kalem getirdi. Bu sirada hemsire ve dede konusuyorlardi.
Kiz su satirlari yazdi:
"Dedecigim, bugün kendimi bir gemide gördüm. Beyaz tülbent vardi. Yanimda birileri vardi. Ama taniyamadim. Agladim. Doktora da bir sey demedim. Seni çok özlüyorum. Herkesi çok özlüyorum. Ne olur beni birakma."
Dedesine verdi, dedesi okumaya basladi. Tam üç yildan beri bu hastanedeydi kiz. Ilk defa yazi yazmisti. Hemsire çok sasirdi ve buna bir gelisme gözüyle bakti. Ya yakinda...
Dedesi ikna etmeye çalisti kizi ama kiz birakmadi ellerini. "Yavrucugum ben hiç birakir miyim seni? Bundan sonra daha sik gelecegim. Tamam mi güzelim?" dedi. Kiz basini salladi. Yasli adam onu öptü, vedalasip odadan çikti. Hemsire de çikmasi gerektigini söyledi ve çikti. Kiz bu sefer mutluydu sanki. Aynaya geçip saçlarini düzeltti.
Hemsire dedenin arkasindan gitti hemen. Kizin yazdigi kagidi aldi ve "Ilk defa yazdi." Dedi. Dedesi iyi aksamlar dileyip gitti.
Sabah kahvaltidan sonra doktor gelip ona da yazmasini söyledi. Yazdiklarini okudugunu, artik ona da yazmasini istedigini söyledi. Kendi iyiligi için oldugunu da anlatti. Kiz yazdi yazdi. Doktor konustu. Okudu, yorum yapti, kiz basiyla yanit verdi ve ögle vakti gelince yemek yediler.
Bir hafta öyle geçti. Kiz anlatti, doktor dinledi. Ama sürekli yazdi. Tek çaresiydi. Hem doktorun hem de kizin çünkü yasadiklari...
Bir yaz günüydü.Bundan dört yil önce.Babasi annesiyle birlikte tatile çikmislardi. Tek kizlarini dedesine emanet etmislerdi. Dedesi de yalniz yasiyordu. Arada sirada seyahatlere çikardi. Bu sefer esmer kizla beraber kalmislardi.
Gemiyle gezi çok hoslarina giderdi anne babasinin. O yüzden yine gemiyi tercih ettiler ve Akdeniz'e dogru açildilar. Dede ve torun onlari limandan yolcu ettiler. Herkesin yüzü gülüyordu.
Çok konusmazdi mavi gözlü kiz. Anlatacaklari vardi fakat çok degil. Dersleri iyiydi ama çok fazla konusmazdi yinede. En çok dedesiyle konusurdu. O gün limanda da en çok onunla konusmustu. El salladilar anne babasina. Annesinin boynunda beyaz igne oyali bir tülbent vardi. Çok güzel görünüyordu.
Gemiyi yolcu ettiler. Evlerine döndüler. Zaman geçti annesiyle konustu kiz telefonda. Sesi bir tuhafi sanki. Ya da kiz öyle hatirladi. Kapatti telefonu. Birkaç saat geçmedi ki haber düstü ajanslara. "Akdeniz açiklarinda bir yolcu gemisine yerlestirilen saatli bombalar büyük patlama yapti. Gemideki Türk yolcularin güvenligi hakkinda bilgi yok. Geminin adi..."
Bir çiglik atti kiz. Hiçbir zaman atmadigi bir çiglikti bu. Dedesinin boynuna atladi ve aglamaya basladi. Dedesi "Belki bir sey olmamistir" diyordu sürekli. Kizi koltuga birakti. Telefona sarildi ama bir sonuç elde edemiyordu zavalli adam. Sonunda oturup beklemeye basladi. Kiz agliyordu sürekli. Telefon çaldi. Yasli adam titreyerek açti ve o anda haber geldi.
Cenaze islemleri için sonra arayacaklarini bildirdiler. O sirada amcasi telefon etti ve son durumu ögrendigini söyledi. Hemen yola koyuldu. Cenazeleri amca halletti. Kiz agliyordu. Dedesi ona sahip çikmaya çalissa da onunda hali kalmamisti. Güzel kiz, son bir kez anne ve babasini görmek istedi, istemeyerek de olsa mecbur kalindi. Kiz son kez onlari yüzüne baktiginda taniyamamisti. Yüzleri, vücutlari yanikti. Annesinin de tek kolu yokmus gelen cenazede.
O anda çiglik atmak istedi kiz. Ama atamadi. O günden beri atamadi. Kendi de istemedi bir daha ne konusmayi ne de çiglik atmayi.
Dedesiyle beraber birkaç ay yurtdisinda kaldilar. Üç yildan beri bu hastanenin siyah saçli, mavi gözlü, güzel kizi. Dedesi de gelir görmeye arada bir. Ama o konusacaktir. Kendini gördügünden beri o gemide, konusacaktir, ama mutlaka konusacaktir.