Bir gün sana dönmek için almamistim onca yolu, biliyorum.

Ama, döndüm iste...

Zaten hep öyle olmamis miydi?

Nasil oldu da bunca acidan sonra hala seni seviyorum, bilmiyorum..

Hep öyle oldu zaten...

Sen üzdün, ben sevdim..

Ben seni, üzdügün için sevdim sen, seni sevdigim için üzdün...



Seni unutmak için bu sehirdeyim.

Seni unutmak için kaçmistim sevdiklerimden, sevenlerimden.

Sanirim, apar topar kaçarken kendimi unutmustum kaçtigim yerde ve belki de bu yüzden unutamiyordum bir türlü seni.

Iste bu yüzden hep dönüp dolasip geldigim yerde, yine kendimi buluyordum.

Kendimi her buldugum yerde, birdaha sana ölüyordum...

Söyledim ya, üzdün beni.

Yavas yavas kaybettim seni.

Önce ellerini kaybettim, çok zaman geçmeden baska elleri tuttu ellerin.

Sonra gözlerini, sonra da dudaklarini...

Simdi 3.cü tekillerle öpüsürken kapaniyor gözlerin...

Ben hep sevdim, sen üzdün.

Sen hep üzdün, ben sevdim.

Ben sevdim sen üzdün.

Sen üzdün, ben sevdim.

Ama bu gün belki de inanarak söylüyorum.

...SENI UNUTTUM...

Evet, artik sevmiyorum seni, çik git aklimdan.

Kusura bakma ama bu sefer dönüs seferlerini iptal etti yüregim aldigim onca yolun...

Bu defa inanmiyacagim sana, sana inanan kimse kalmasa bile kanmayacagim...

Kimse kalmasa da sana aglayan, aglamiyacagim sana.

Ellerin sonsuza kadar bos kalsa da bosluga sarilacak hep ellerim...

Seni sevmiyorum, git artik...

Git artik nolur yoksa (m) kayacak bütün seni sev(m)iyorumlardan...

Git artik...